Dr hab. inż. Bogusław Grzesik urodził się 25 lutego 1940 r. Pracuje na Wydziale Elektrycznym od ukończenia studiów w 1967 r., gdzie przeszedł wszystkie szczeble kariery od asystenta, do profesora Politechniki Śląskiej. Na Wydziale uzyskał stopień naukowy doktora w 1973 r., a doktora habilitowanego w 1993 r. Od początku pracy w Politechnice Śląskiej pracował w dziedzinie energoelektroniki, prowadząc badania w zakresie teorii i aplikacji. Był współautorem pierwszych w Polsce napędów częstotliwościowych MSI oraz napędów z falownikiem prądowym.
Współpracuje z ośrodkami zagranicznymi w ramach projektów TEMPUS, SOCRATES i 5PR. Zapoczątkował na Wydziale badania w zakresie robotów mobilnych oraz zastosowań nadprzewodników wysokotemperaturowych.
Jest promotorem 9 prac doktorskich, w tym 6 zakończonych (w tym 1 zagraniczna); ponadto jest opiekunem naukowym 3 doktorantów.
Jest członkiem: SEP; PKN – Zespół Elektryki (Energoelektronika); PAN, Wydział IV – Komitet Elektrotechniki (Sekcja Napędu Elektrycznego i Energoelektroniki); Rady Programowej "Śląskich Wiadomości Elektrycznych".
Od 1996 r. jest kierownikiem Zakładu Napędu Elektrycznego i Energoelektroniki. W czasie pełnienia funkcji dziekana zainicjował i zrealizował wiele działań mających na celu utrzymanie wysokiej pozycji naukowej i dydaktycznej Wydziału. W rankingu Komitetu Badań Naukowych wydział znajduje się w grupie wydziałów kategorii pierwszej, posiada akredytację dydaktyczną na obydwu kierunkach: Elektrotechnika oraz Elektronika i Telekomunikacja. Prof. Grzesik zainicjował i był współorganizatorem budowy Wydziałowego Laboratorium Komputerowego i Laboratorium Robotów Mobilnych.

Prof. Tadeusz Rodacki urodził się 17 stycznia 1942 r. Ukończył studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej w 1967 r. Pracę doktorską obronił w 1973 r. W 1985 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego, w 1990 r. stanowisko profesora Politechniki Śląskiej, a w 1999 r. profesurę tytularną. Był promotorem kilku prac doktorskich, w tym 5 zakończonych.
Jego działalność dydaktyczna obejmowała napędy elektryczne, układy elektromechaniczne i elektrotermię wspartą 13 skryptami dydaktycznymi i 1 podręcznikiem akademickim.
Badania dotyczyły zastosowań energoelektroniki w elektrotermii oraz elektrowni wiatrowych i ogniw słonecznych. Dorobek naukowy Profesora obejmuje: 1 rozprawę, 5 monografii, 121 artykułów i referatów konferencyjnych oraz 12 zgłoszeń patentowych. Był współautorem 58 opracowań nie publikowanych, z tego 50 zostało wdrożonych.
Prof. Rodacki był bardzo zaangażowany w działalność organizacyjną Wydziału i Instytutu. Od 1987 r. pełnił funkcję Zastępcy Dyrektora Instytutu ds. Nauki. Zdobyte doświadczenie wykorzystał na stanowisku Dziekana Wydziału. Był inicjatorem wielu posunięć mających na celu udoskonalenie działania Wydziału, zwłaszcza w zakresie dydaktyki i organizacji. Brał czynny udział w pracach wielu organizacji, w tym w SEP, PTETiS, Polski Komitet Elektrotermi.
Prof. Rodacki został uhonorowany odznaczeniami państwowymi i nagrodami Rektora Politechniki Śląskiej.
Zmarł 2 czerwca 2004 r. Jest pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Katowicach.

Prof. Tadeusz Glinka urodził się 30 lipca 1938 r. w Lgocie Błotnej, pow. częstochowski. Studia wyższe ukończył na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej w 1961 roku. Bezpośrednio po studiach rozpoczął pracę na stanowisku asystenta w Katedrze Maszyn Elektrycznych. Stopień naukowy doktora uzyskał w 1968 r., a doktora habilitowanego w 1975 r. W 1974 r. otrzymał nominację na stanowisko docenta, a w 1990 r. uzyskał tytuł profesora. W latach 1988-1993 był Kierownikiem Zakładu Trakcji Elektrycznej, a od 1993 r. pełni funkcję Dyrektora Instytutu Elektrotechniki Teoretycznej i Przemysłowej.
Dorobek naukowy prof. T. Glinki obejmuje autorstwo i współautorstwo 5 książek, 6 skryptów, 2 monografii, ponad 200 artykułów naukowych i kilkanaście patentów. Jest m.in. członkiem Komitetu Elektrotechniki PAN i członkiem Sekcji Trakcji Elektrycznej oraz Sekcji Maszyn Elektrycznych i Transformatorów Komitetu Elektrotechniki PAN.

Prof. Władysław Mizia urodził się 8 czerwca 1939 r. w Jeleśni koło Żywca. W latach 1957-1962 studiował na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej, gdzie uzyskał dyplom magistra inżyniera elektryka. Po ukończeniu studiów podjął pracę w Katedrze Maszyn Elektrycznych. Stopień naukowy doktora uzyskał w 1969 r., a doktora habilitowanego w 1981 r. W 1991 r. został mianowany profesorem Politechniki Śląskiej. Prof. W. Mizia w latach 1978-1979 pełnił funkcję prodziekana ds. studiów dziennych na Wydziale Elektrycznym, a w 1981 r. zostaje wybrany na stanowisko dziekana Wydziału Elektrycznego na lata 1981-1984. Kadencji tej nie ukończył, ponieważ w stanie wojennym został odwołany z funkcji dziekana za "źle przeprowadzoną weryfikację pracowników i stosunek do studentów". W 1985 r. zostaje ponownie wybrany dziekanem Wydziału Elektrycznego. Funkcję tę pełni do 1987 r. i po kolejnych wyborach w kadencji 1987-1990. W latach 1981-1990 prof. W. Mizia był członkiem Senatu Politechniki Śląskiej i przewodniczącym Senackiej Komisji Bibliotecznej, a następnie przewodniczącym Senackiej Komisji ds. Dydaktyki. Od 1981 r. pełnił funkcje zastępcy dyrektora Instytutu, a od 1994 r. kierował Katedrą Maszyn i Urządzeń Elektrycznych.
Prof. W  Mizia był członkiem Sekcji Maszyn i Transformatorów Komitetu Elektrotechniki PAN.
Zmarł dnia 29 sierpnia 2000 r. w Jeleśni.

Prof. Brunon Szadkowski urodził się 11 września 1939 r. w miejscowości Kanie k. Chełma Lubelskiego. Wydział Elektryczny Politechniki Śląskiej ukończył w roku 1962, uzyskując dyplom magistra inżyniera elektryka. W tym samym roku podjął pracę w charakterze asystenta w Katedrze Miernictwa Elektrycznego. Doktorat uzyskał w 1969 r., a habilitację w 1984 r. W 1990 r. Prezydent RP nadał Mu tytuł naukowy profesora. W latach 1973-1979 i 1981-1984 prof. B. Szadkowski był zastępcą, a od roku 1984 do roku 2003 dyrektorem Instytutu Metrologii i Automatyki Elektrotechnicznej.
Prof. B. Szadkowski jest wybitnym specjalistą w zakresie metrologii, zwłaszcza pomiarów impedancji oraz badań materiałów elektroizolacyjnych. Jest autorem lub współautorem ponad 60 publikacji, w tym podręcznika akademickiego, skryptów i monografii oraz ponad 70 pozycji nie publikowanych.

Prof. Aleksander Szendzielorz urodził się 9 stycznia 1928 r. w Tarnowskich Górach. W 1953 r. uzyskał na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej dyplom inżyniera, a w 1955 r. dyplom magistra inżyniera elektryka. W 1953 r. podejmuje pracę jako asystent w Katedrze Sieci Elektrycznych. W 1965 r. uzyskuje stopień naukowy doktora. W 1970 r. został powołany na stanowisko docenta. W 1984 r. uzyskał tytuł naukowy profesora. W latach 1971-1973 pełnił funkcję prodziekana.
Dorobek naukowy prof. A. Szendzielorza obejmuje około 130 prac, w tym 62 opublikowanych. Jest współautorem czterech skryptów i autorem jednej monografii. Prof. A. Szendzielorz należał do wąskiego grona uznanych w kraju i za granicą specjalistów z dziedziny kabli elektroenergetycznych oraz sieci kablowych.
Prof. A. Szendzielorz zmarł 31 maja 1986 roku.

Prof. Zygmunt Nowomiejski urodził się 18 listopada 1922 r. w Rybniku. Jako ochotnik brał udział w kampanii wrześniowej 1939 r. Koniec wojny zastał Go w Anglii, gdzie w 1945 r. zdał maturę i ukończył podchorążówkę wojsk łączności. Studia rozpoczyna w 1945 r. na Wydziale Elektrycznym Heriot-Watt College w Edynburgu. W 1948 r. wrócił do kraju i kontynuował studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej. W 1951 r. uzyskał dyplom magistra inżyniera elektryka i od 1 stycznia 1952 r. został asystentem w katedrze prof. S. Fryzego. Stopień naukowy doktora uzyskał w 1960 r., a doktora habilitowanego w 1963 r. W 1960 r. prof. Z. Nowomiejski został powołany na stanowisko kierownika Zakładu Elektrotechniki Teoretycznej, a od 1963 r. kierownika Katedry Podstaw Elektrotechniki, która po kolejnych zmianach organizacyjnych weszła w skład Instytutu Elektrotechniki Teoretycznej i Przemysłowej. Najpierw Katedrą, a następnie Instytutem kieruje aż do śmierci.
Bogaty dorobek naukowy prof. Z. Nowomiejskiego obejmuje kilkadziesiąt publikacji oraz skryptów i monografii z syntezy i dynamiki układów elektrycznych oraz zastosowań matematyki w teorii obwodów. Ze szczególnym zaangażowaniem zajmował się uogólnioną teorią mocy w układach o przebiegach odkształconych, a ostatnio także w układach o dowolnych przebiegach prawie okresowych i przypadkowych.
Prof. Z. Nowomiejski jest twórcą Seminarium Podstaw Elektrotechniki i Teorii Obwodów SPETO, przewodniczył Komitetowi Organizacyjnemu SPETO od chwili jego powołania w 1977 r. aż do śmierci. Seminarium to jest organizowane corocznie, w 2004 r. odbyło się już XXVII.
Prof. Z. Nowomiejski zmarł 27 stycznia 1985 r. pełniąc funkcję Dziekana i Dyrektora Instytutu.

Prof. Mieczysław Pluciński urodził się 12 czerwca 1914 r. w Gozdawi k. Poznania. W 1937 r. ukończył Wydział Elektryczny Politechniki Warszawskiej uzyskując dyplom inżyniera elektryka, magistra nauk technicznych. Do wybuchu wojny pracował jako kierownik w Warsztatach Portowych Marynarki Wojennej w Gdyni. Kampanię wrześniową 1939 r. kończy w niewoli niemieckiej, z której w 1943 r. ucieka do Anglii, gdzie wstępuje do Wojska Polskiego i awansuje do stopnia porucznika marynarki wojennej. W 1947 r. wraca do kraju i podejmuje pracę w Fabryce Materiałów Izolacyjnych w Gliwicach w charakterze kierownika biura technicznego i laboratorium. W 1951 r. został powołany na stanowisko zastępcy dyrektora Górnośląskich Zakładów Maszyn Elektrycznych. W 1953 r. zostaje przeniesiony do Zarządu Przemysłu Tworzyw Sztucznych, gdzie pełni funkcję głównego inżyniera i na tym stanowisku pracuje do września 1954 r. W 1948 r. podejmuje równolegle pracę na Politechnice Śląskiej, w której uzyskuje kolejne stanowiska od asystenta do profesora. Tytuł naukowy profesora uzyskał w 1971 r.
W 1961 r. prof. M. Pluciński objął kierownictwo Katedry Miernictwa Elektrycznego, a następnie został dyrektorem instytutu, który powstał na bazie tej katedry. Funkcję tę pełnił do chwili przejścia na emeryturę w 1984 r.
Prof. M. Pluciński zmarł 23 kwietnia 1987 r. w Gliwicach.

Prof. Edmund Romer urodził się 19 lutego 1894 r. we Lwowie. Studia wyższe ukończył na Politechnice Gdańskiej w 1927 r. Bezpośrednio po studiach organizuje własną firmę produkującą elektryczną aparaturę pomiarową, która ze skromnego warsztatu rozwinęła się w dużą firmę, zatrudniającą przed samą wojną 250 pracowników i w której wykształciło się wielu dobrych konstruktorów i technologów sprzętu pomiarowego. We wrześniu 1939 r. prof. E. Romer został zmobilizowany i wraz z wojskiem znalazł się za granicą. Do kraju wrócił w 1946 r. i podjął działalność w spółdzielni "Ognisko" w Bytomiu. W 1949 r. objął kierownictwo Zakładu Optyki i Mechaniki Precyzyjnej Politechniki Śląskiej, który zorganizował i rozwinął. Od 1948 r. prof. E. Romer prowadzi na Politechnice Śląskiej działalność dydaktyczną, najpierw na Wydziale Mechanicznym, a później Elektrycznym. Na Wydziale Elektrycznym zorganizował laboratorium, a następnie Zakład Pomiarów Wielkości Nieelektrycznych. Był jednym z inicjatorów i organizatorów Wydziału Automatyki powstałego w 1964 r., na którym zorganizował i objął kierownictwo Katedry Miernictwa Przemysłowego.
Prof. E. Romer jest autorem około 40 artykułów naukowotechnicznych, 12 patentów, 6 podręczników i skryptów. Jego książka "Miernictwo przemysłowe" była pierwszym tego typu podręcznikiem w kraju i jednym z pierwszych w literaturze światowej. Biorąc pod uwagę zasługi prof. E. Romera dla nauki, Politechniki Śląskiej oraz przemysłu polskiego, Senat Politechniki Śląskiej nadał Mu w 1985 r. tytuł doktora honoris causa.
Prof. E. Romer zmarł 10 października 1987 r. w Gliwicach.

Prof. mgr inż. Edmund Piotrowski urodził się 12 sierpnia 1913 r. w Wilnie. W 1937 r. ukończył Wydział Elektryczny Politechniki Warszawskiej, uzyskując dyplom magistra inżyniera. Bezpośrednio po ukończeniu studiów podjął pracę w zakładach przemysłowych na terenie Górnego Śląska. Lata wojny spędził w Żywcu. W latach 1945-1948 był kierownikiem Wydziału Elektrycznego Elektrowni Zabrze, a w latach 1948-1949 pełnił funkcję dyrektora technicznego Zakładów Energetycznych Podokręgu Będzin. Od 1945 r. podejmuje pracę w Zakładach Energetycznych Okręgu Południowego w Katowicach. W 1954 r. zostaje zatrudniony w Instytucie Energetyki i organizuje Zakład Systemów Energetycznych w Katowicach, będąc do 1959 r. jego kierownikiem. W latach 1959-1962 powołany zostaje na dyrektora Przedsiębiorstwa Montażu Aparatury Pomiarowej i Automatyki "Energoaparatura" w Katowicach. Równolegle z pracą zawodową i naukowo-badawczą podejmuje w 1951 r. pracę naukowo-dydaktyczną na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej. Kolejno pełni funkcje starszego asystenta, adiunkta, zastępcy profesora. W 1956 r. zostaje powołany na stanowisko docenta, a w 1966 r. Rada Państwa nadaje Mu tytuł profesora nadzwyczajnego. W 1954 r. zostaje kierownikiem Zakładu Urządzeń Elektrycznych, a w latach 1956-1969 kieruje Katedrą Urządzeń Elektrycznych. Równolegle pełni przez kilkanaście lat szereg odpowiedzialnych funkcji we władzach Uczelni: oprócz funkcji dziekana jest zastępcą prorektora ds. studiów dla pracujących oraz zastępcą kierownika Ośrodka Metodycznego Wyższych Studiów Technicznych dla Pracujących.
Zmarł 9 czerwca 1992 r. w Leśnej koło Żywca.

Prof. Tadeusz Zagajewski urodził się 16 grudnia 1912 r. we Lwowie. Studiował we Lwowie na Oddziale Elektrotechnicznym Wydziału Mechanicznego, gdzie w 1935 r. uzyskał dyplom inżyniera elektryka. W latach 1936-1939 pracował jako konstruktor w Państwowych Zakładach Tele- i Radiotechnicznych w Warszawie. W latach 1940-1941 i 1944-1945 pełnił obowiązki asystenta Katedry Radiotechniki we Lwowskim Instytucie Politechnicznym. W 1945 r. przeniósł się na Politechnikę Śląską i rozpoczął pracę naukową w Katedrze Telekomunikacji. W 1946 r. uzyskał na Politechnice Warszawskiej stopień naukowy doktora nauk technicznych, a w 1954 r. tytuł profesora nadzwyczajnego. W 1947 r. przejął kierownictwo Katedry Radiotechniki, przemianowanej w 1954 r. na Katedrę Elektroniki Przemysłowej. W latach 1956-1959 prof. T. Zagajewski pełnił funkcję prorektora ds. nauki Politechniki Śląskiej. W 1964 r. przechodzi wraz z całą katedrą na Wydział Automatyki i zostaje pierwszym dziekanem tego wydziału. W 1965 r. otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. W 1960 r. został powołany na członka korespondenta, natomiast w 1976 r. na członka rzeczywistego PAN. Był współorganizatorem Oddziału PAN w Katowicach. Pełnił obowiązki zastępcy przewodniczącego, a następnie przewodniczącego Oddziału. Prof. T. Zagajewski jest członkiem założycielem Polskiego Towarzystwa Elektrotechniki Teoretycznej i Stosowanej; w latach 1972-1975 był jego przewodniczącym. Otrzymał też członkostwo honorowe Towarzystwa.
W 1992 r. Senat Politechniki Śląskiej, w uznaniu Jego zasług dla rozwoju nauki polskiej i Politechniki Śląskiej, nadał prof. T. Zagajewskiemu tytuł doktora honoris causa.

Prof. Antoni Plamitzer urodził się w 1916 r. we Lwowie. Jest absolwentem Politechniki Lwowskiej (1939). W czasie wojny prof. A. Plamitzer pracował we Lwowie w Zakładach Elektrotechnicznych, w Polskiej Szkole Rzemieślniczej oraz brał udział w tajnym nauczaniu. W 1945 r. podjął pracę w Polskich Liniach Elektrycznych Dalekosiężnych w Krakowie, a następnie od 1 czerwca 1945 r. na Politechnice Śląskiej. Pracował kolejno jako starszy asystent (1945-1946), adiunkt (1946-1952), zastępca profesora (1952-1961) i starszy wykładowca (1961-1966). Od 1948 r. prowadził wykłady z maszyn elektrycznych. W 1966 r. zostaje przeniesiony do organizowanej WSI w Opolu i powołany na stanowisko docenta. Jest organizatorem i dziekanem założycielem Wydziału Elektrycznego WSI w Opolu; funkcję tę pełni do 1978 r. W 1984 r. uzyskuje nominację Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na stanowisko profesora.
Prof. A. Plamitzer zmarł 5 października 2001 r. w Opolu.

Prof. Zbigniew Jasicki urodził się 16 sierpnia 1915 r. w Zawadzie. W 1939 r. ukończył Wydział Elektryczny Politechniki Warszawskiej. W czasie wojny był żołnierzem Armii Krajowej. Po wojnie kieruje pracami projektowymi i budową pierwszej powojennej linii 110 kV łączącej Śląsk z Krakowem. W 1945 r. podejmuje pracę na Politechnice Śląskiej, a w kwietniu 1949 r. zostaje powołany na stanowisko kierownika Katedry Sieci Elektrycznych, którą organizuje od podstaw i którą kieruje do 1961 r. W 1961 r. prof. Z. Jasicki przenosi się na Politechnikę Poznańską, gdzie jest organizatorem i kierownikiem Katedry Nowych Źródeł Energii. W latach 1962-1969 prof. Z. Jasicki pełni funkcję rektora Politechniki Poznańskiej. W 1964 r. uzyskuje tytuł profesora zwyczajnego. W 1971 r. przenosi się do AGH w Krakowie, gdzie organizuje uczelniano-przemysłowy Instytut Nowych Konwersji Energii, którym kieruje przez 10 lat.
Prof. Z. Jasicki zmarł 9 stycznia 2001 r. w Krakowie.

Prof. Zygmunt Gogolewski urodził się 1 maja 1896 r. w Warszawie, gdzie w 1914 r. ukończył Gimnazjum im. M. Reja z odznaczeniem "Maxima cum laude". W 1915 r. rozpoczął studia na Wydziale Elektromechanicznym Politechniki Petersburskiej. W 1917 r. wrócił do Warszawy i od 1918 r. kontynuował studia na Politechnice Warszawskiej, które ukończył w 1922 r. W latach 1923-26 był kierownikiem elektryfikacji budowanej Fabryki Lokomotyw w Chrzanowie, a w latach 1926-1939 pracował początkowo jako konstruktor, a następnie dyrektor techniczny Fabryki Maszyn Elektrycznych w Żychlinie. W 1932 r. obejmuje funkcję dyrektora technicznego centrali firmy Rohn-Zieliński, do której należała również Fabryka Maszyn Elektrycznych w Cieszynie. W okresie okupacji prof. Z. Gogolewski pracował jako nauczyciel języków obcych w Rumunii.
W 1945 r. wrócił do kraju i objął funkcję dyrektora technicznego Zjednoczenia Przemysłu Maszyn Elektrycznych. W 1946 r. podejmuje pracę na Politechnice Śląskiej, na stanowisku profesora nadzwyczajnego i kierownika Katedry Urządzeń Prądów Silnych, pełniąc równocześnie funkcję dyrektora Zjednoczenia Maszyn i Aparatów Elektrycznych, a następnie w latach 1949-1950 dyrektora Centralnego Biura Konstrukcyjnego Maszyn Elektrycznych. W 1952 r. prof. Z. Gogolewski objął kierownictwo Katedry Budowy Maszyn Elektrycznych, a w 1956 r. Katedry Maszyn Elektrycznych i funkcję tę pełnił aż do przejścia na emeryturę w 1966 r. W 1957 r. został mianowany profesorem zwyczajnym Politechniki Śląskiej.
Prof. Z. Gogolewski zmarł 24 października 1969 r. w Gliwicach.

Prof. Stanisław Fryze urodził się 1 grudnia 1885 r. w Krakowie. W 1911 r. rozpoczął studia na Oddziale Elektrotechnicznym przy Wydziale Mechanicznym Szkoły Politechnicznej we Lwowie. Pierwsza wojna światowa i czynny udział w niej prof. S. Fryzego były powodem, że dyplom inżyniera otrzymuje dopiero w 1917 r. W 1923 r. uzyskuje dyplom doktora nauk technicznych za pracę pt. "Nowa teoria ogólnego obwodu elektrycznego". Był to pierwszy w Polsce doktorat z nauk elektrycznych. W 1925 r. obejmuje Katedrę Elektrotechniki Ogólnej na Politechnice Lwowskiej, gdzie pracuje do końca wojny. W styczniu 1945 r. został aresztowany przez NKWD i wywieziony do Donbasu. Jesienią 1945 r. wrócił do Lwowa, a w czerwcu 1946 r. przyjechał do Gliwic. Na Politechnice Śląskiej prof. S. Fryze objął Katedrę Podstaw Elektrotechniki, którą kierował do przejścia na emeryturę w 1960 r. W 1952 r. został powołany na członka tytularnego, a w 1957 r. członka rzeczywistego Polskiej Akademii Nauk.
Zmarł 3 marca 1964 r. w Gliwicach.

Prof. Wacław Günther urodził się 5 lipca 1884 r. w Siedlcach. Ukończył Wydział Budowy Maszyn Szkoły Politechnicznej we Lwowie, uzyskując dyplom inżyniera mechanika. Studia kontynuował w Liége w Belgii, gdzie otrzymał w 1912 r. dyplom inżyniera elektryka. Od 1911 r. pracuje w Szkole Politechnicznej we Lwowie jako asystent, a od 1913 r. jako adiunkt. Począwszy od 1917 r. prowadzi wykłady z teorii maszyn elektrycznych na Politechnice Warszawskiej. W 1918 r. przechodzi do pracy w Instytucie Wojskowo-Technicznym, pełniąc jednocześnie funkcję adiunkta Katedry Miernictwa Elektrycznego Politechniki Warszawskiej. Od 1929 r. pracuje w przemyśle. W 1940 r. ponownie podejmuje pracę na Politechnice Warszawskiej uruchomionej jako Staatliche Technische Fachkurse. W 1945 r. przenosi się do Gliwic na stanowisko profesora kontraktowego Politechniki Śląskiej. W 1946 r. wyjeżdża do Wrocławia, gdzie obejmuje stanowisko profesora zwyczajnego w Katedrze Elektrotechniki Ogólnej.
Zmarł 9 lipca 1953 r.

Został powołany na pierwszego dziekana Wydziału Elektrycznego Politechniki Śląskiej. Funkcję tę objął w Krakowie w chwili powołania Politechniki Śląskiej i pełnił ją przez pół roku do lipca 1945 roku, kiedy przeszedł do Wrocławia, gdzie organizował Wydział Elektromechaniczny Politechniki Wrocławskiej.
Prof. Kazimierz Idaszewski urodził się w 1878 r. w Nochowie, w województwie poznańskim. W 1903 r. uzyskał dyplom inżyniera elektryka i rozpoczął pracę w Szkole Politechnicznej we Lwowie. W roku 1904 obronił pracę doktorską na Politechnice w Brunszwiku, po czym podjął pracę w koncernie Siemens-Schuckert w Berlinie. W roku 1920 wrócił do kraju i otrzymał nominację na profesora nadzwyczajnego, a w 1924 profesora zwyczajnego w Politechnice Lwowskiej, gdzie kierował Katedrą Pomiarów Elektrycznych, a później Katedrą Maszyn Elektrycznych. W czasie II wojny światowej prof. K. Idaszewski pracował na tym stanowisku do 1944 r. W roku 1944 przeniósł się do Krakowa, a następnie w roku 1945 do Gliwic. Ostatnie lata swojego życia, od roku 1945, spędził we Wrocławiu.
Zmarł we Wrocławiu 14 stycznia 1953 r.